Dit kost eenzaamheid ons

poen

Eenzaamheid is een van de grootste risicofactoren voor vroeg overlijden

Cynici zeggen dan dat ons dat zorgkosten voor ouderen uitspaart.

Realisten zeggen dat het ziektekosten verhoogt.

Want mensen die zich ellendig voelen en langer ziek zijn dan nodig, zijn duur in de kost.

De club van Melkert had het eens uitgerekend: 1 à 2 miljard zou het opleveren als we eenzaamheid bij ouderen zouden aanpakken. Ik ken het onderzoek niet, en ben net als u misschien wel wat terughoudend in het accepteren van dit soort cijfers. Maar toch. Bij ouderen, hè! Zij vormen een klein deel van de risicogroep. De bulk zit tussen de 25 en 50 jaar. Ongeveer tien maal zo veel.

Eenzaamheid maakt dom

Wie zich langer dan een jaar elke dag wel eenzaam voelt, loopt naast gezondheidsrisico ook de kans stevig te moeten inleveren op denkvermogen. Een afname van IQ punten wordt gemeld. Je hebt heus je hersens nog wel, maar je kunt ze minder goed gebruiken. Niet alleen voor jezelf heel vervelend (plannen maken is lastig, je twijfelt aan jezelf en aan je beslissingen). Ook balen voor de baas. Wat het kost aan verminderde productiviteit en creativiteit is nauwelijks te becijferen. Want ja, die werknemers, daar is de score ook 10% ernstig eenzaam, al ziet u dat er niet aan af.

Eenzaamheid maakt bang

Je terugtrekken, banger zijn dan nodig, cynisch, achterdochtig… wat een gezellig lijstje, hè. Het zijn de gevolgen van eenzaamheid. Je denkt misschien dat mensen eenzaam zijn doordat ze nu eenmaal niet gezellig zijn, maar nee, dat is wat eenzaamheid met je doet. Geen lid worden van een club, niet meedoen met de buurtbarbeque, de deur niet meer open doen (je weet nooit…).

Eenzaamheid zorgt voor minder participatie

Wie het gevoel heeft er niet bij te horen, doet ook minder voor een ander. Met wie moet je solidair zijn als je niemand kent? Dat betekent dat de klussen van de maatschappij, het vrijwilligerswerk, de voetbal, allerlei buurtactiviteiten, op de schouders liggen van veel minder mensen dan nodig zou zijn.

Het is lastig in geld uit te drukken wat eenzaamheid ons kost. Angst maakt dat mensen spullen kopen om zich veilig te voelen. Mooie kleren om maar geaccepteerd te worden, dure auto’s om er maar bij te horen, een make-over… Dus dat helpt de economie wel weer een handje.  Zei ze cynisch.

Eenzaamheid kost de maatschappij vele, vele miljarden. Maar ze kost ons nog meer. Als we niet snappen dat hier een enorm probleem ligt waar we met zijn allen wat aan moeten doen, verliezen we onze menselijkheid.

 

 

Advertenties

Over Jeannette Rijks

Als eenzaamheidsexpert leer ik hulpverleners zoals coaches, therapeuten, trainers en counselors - professionals dus - anderen succesvol helpen bij de aanpak van eenzaamheid. Mijn motto: het kan wel!
Dit bericht werd geplaatst in eenzaamheid, Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Dit kost eenzaamheid ons

  1. Anja zegt:

    Alleen zijn is hemel, eenzaamheid is hel!
    Ik ben met momenten zeer graag alleen en kan er ook echt van genieten. Maar het eenzaam zijn vind ik pure hel. Vooral om wat het doet met mij.
    Mijn situatie: alleenstaande ouder, kids zo goed als het huis uit, geen vrienden, kennissen en geen contact met familie. Ik denk dat ik altijd wel een eerder introvert persoon ben geweest, maar, eigenlijk weet dat ik helemaal niet meer. En, eigenlijk weet ik helemaal niets meer. Ik ben al jaren dag in dag uit alleen. Niet helemaal, want ik heb 4 honden, maar toch. Ik weet nog wel hoe mijn stem klinkt, want ik praat voortdurend tegen de honden, of luidop tegen mezelf. Maar daar stopt het dan. Ik kom nog wel buiten, want ik ga dagelijks wandelen met de honden en doe wekelijks boodschappen. Maar ik wandel zo goed als altijd alleen en hoef enkel maar ‘dank u’ te zeggen aan de kassa. Als er dan, op een of andere manier, toch een soort interactie plaatsvindt met een andere mens, loopt die helemaal fout. Ik zeg dan dingen die ik helemaal niet wil zeggen, idiote dingen waarvan ik me nadien aanvraag hoe het in godsnaam mogelijk was dat zulke woorden uit mijn mond rolden; of ik praat nors, terwijl dat helemaal niet de bedoeling is. Elke interactie met een andere persoon, eentje die iets verder gaat dan de ‘dank u’ aan de kassa, eindigt in ruzie. Ik bezit zo goed als geen enkele sociale vaardigheid meer. Ik voel me steeds vaker alleen nog op mijn gemak en veilig achter de gesloten deuren van mijn huis.
    Ik ben ook een denker. 24/7, het stopt nooit. Filosoferen vind ik enorm leuk: zoeken naar diepere en achterliggende betekenissen bij zeer veel gewone dingen uit het leven, en die dan vanuit een heleboel andere oogpunten weerleggen. Maar dat is het net: ik kan ondertussen ook niet meer denken. Of, ik denk voortdurend in de 100ste versnelling. Beslissingen nemen is een ramp, keuzes maken kan ik zelfs niet meer. Want, telkens ik geneigd ben om voor een bepaalde keuze te gaan, word ik in mijn hoofd overspoeld door tegenargumenten om die keuze weer niet te maken. Waarop die tegenargumenten dan weer teniet geslagen worden door nieuwe tegenargumenten tegen de tegenargumenten. Het gaat zo maar door en ik kan hier niet meer tegenop. En het is echt niet van niet willen, het is nu gewoon van niet meer kunnen. Alsof ik een zwaar ongeval gehad heb en helemaal opnieuw moet leren lopen, alleen weet ik niet meer hoe. Het is vooral dat: het niets meer weten en daardoor op niets antwoorden vinden. En het bepaalt ondertussen mijn hele zijn. Ik heb er al lang geen weet meer van wie, wat en hoe ik ben. Mijn hele ‘being’ is ondertussen gereduceerd tot het bestaan in een vicieuze infinity-cirkel. Want dit alles is zeer dubbel: ik weet wel dat je moet omgaan met mensen om menselijk te blijven, maar het niet omgaan met mensen is zo vaak o zo veel veiliger. Helemaal in mijn eentje kan er weinig mislopen. Maar ook dat is niet waar, want ik kan ondertussen niet eens meer fatsoenlijk functioneren, mijn sociale vaardigheden zijn zo goed als nihil. En dat beperkt zich ook niet meer alleen naar de buitenwereld toe, het is ook mijn gezinssituatie binnengeslopen. Ik word ook voortdurend door de buitenwereld in een hokje gestoken: die rare, die kwaaie, dat mens is gek … en handelingen van andere mensen zijn dan ook navenant. Wat ook weer niet echt helpt.
    Zo’n 2 jaar geleden besloot ik hulp te zoeken, omdat het van kwaad naar erger ging. Ik kwam terecht bij een officieel hulpcentrum waar ik wekelijks een uurtje kon gaan praten met een psychologe. Helaas hoorde ik op het einde van het uur van de 15e sessie dat dat de laatste sessie was, want ‘maar 15 sessies per persoon’. Maar, men dacht ik dat ik wel geholpen zou zijn met een cursus DGT (Dialectische gedragstherapie voor mensen met borderllne), want het zou wel eens kunnen dat ik leed aan borderline.
    Ik heb een heel jaar een cursus DGT gevolgd, om aan het einde van de cursus tot het besef te komen dat mijn weten aan het begin van die cursus nog steeds hetzelfde was (en is): ik heb geen borderline.
    Ik ben eenzaam, al een eeuwigheid, en ben daardoor mijn sociale en communicatieve vaardigheden helemaal verleerd. Dat is bijlange na niet hetzelfde als borderline. Maar, een patient stelt toch niet zijn eigen diagnose! Uiteindelijk heeft dat jaar DGT meer slecht dan goed gedaan. Toegegeven, ik heb wel wat geleerd tijdens die cursus. Maar, elke persoon heeft in zijn leven wel eens te maken met borderline-gerelateerde eigenschappen en/of situaties. Zonder eigenwijs over te komen, want dat is zeker niet de bedoeling, voel ik dat ik geen borderline heb. Dat is een sterk gevoel. Een veel sterker gevoel, en een dagdagelijks ondervinden, is dat wat eenzaamheid wel met mij doet: het vermindert mijn normale denkvermogen, mijn inlevingsvermogen, karaktertrekken, goestingen, ideeën, gedachten … Er staat een muur tussen mijn innerlijke en de buitenwereld. Een torenhoge muur. Eentje waar ik niet meer alleen over geraak. Omdat ik gewoon niet meer weet hoe. En steeds vaker ook niet meer weet waarom. Ik voel en ervaar dat mijn menselijk kunnen voor een groot deel weg is. Alsof ik inderdaad een ongeval gehad heb en opnieuw moet leren lopen, praten, eten … Alleen vind ik geen enkel revalidatiecentrum dat daarin hulp biedt.
    En ja, de bovenste rij stenen van die hoge muur zijn het niet-erkennen van wat eenzaamheid effectief met een mens doet. En dat zijn zeer zware stenen.

    • Dit is precies wat eenzaamheid met je doet. Als je de kans krijgt je te uiten komt er een brij aan ellende, die het voor jezelf voornamelijk vervelender maakt. Er is wat aan te doen. De methodiek Creatief Levne is er voor gemaakt. Het werkt echt. Kijk hier voor meer informatie. Succes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s