So lonely… maar jij bedoelt ‘ik ben zo eenzaam’…

Op weg naar een training zet ik vaak de radio aan. Nee, geen klassiek, dat moet je voorzichtig en met een goede geluidskwaliteit genieten. Nee, lekker Sky. Geen geklets, zelfs geen aankondigingen, puur muziek. En ja, ik weet het: middle of the road, soms slijmerig (vooral als het Amerikaans is), maar toch. Lekker hard. Niks niet guilty, gewoon pleasure.

Maar toch.

In een half uur hoor je ongeveer tien nummers. Van de tien nummers ging er vandaag één niet over eenzaamheid. Zo maar een paar regels:

‘hotter than a fantasy, lonely like a highway’

‘Je zegt ‘Ik ben vrij’, maar jij bedoelt ‘Ik ben zo eenzaam’’

‘And sit and nurse my broken heart, so lonely’

En zo kan ik wel doorgaan.

Daarom is het zo bizar om te dThey all sang about lonelinessenken dat eenzaamheid een ouderenprobleem is. Als je in je eentje niets meer kunt doen dan wachten op bezoek, ja, dat is wel triest. Gelukkig overkomt dat maar een heel klein deel van de mensen. En gelukkig hebben we duizenden vrijwilligers die zich hun lot aantrekken en af en toe een praatje willen maken.

Maar je denkt toch niet dat Alicia Keys er gelukkiger van wordt als er een vrijwilliger bij haar aan de deur komt? Of dat Guus Meeuwis weet hoe eenzaamheid voelt als hij het nog nooit heeft meegemaakt? Of dat Sting dat van die eenzaamheid (so lonely, so lonely, so lonely) uit zijn duim heeft gezogen?

Het is echt hoog tijd dat we als mensheid snappen hoe het zit met eenzaamheid. Dat we hoe dan ook deel uitmaken van een groter geheel. En als we dat niet zo voelen, omdat we niet genoeg verbonden zijn met anderen, dat ons lijf dan protesteert. Met een gevoel van eenzaamheid.  Net zoals pijn ons aanzet om onze hand niet tussen de deur te stoppen, op te houden met in onze voet te zagen of om naar de dokter te snellen als we een gebroken arm hebben, zo spoort eenzaamheid ons ook aan tot actie.

‘Raap jezelf bij elkaar en zoek iemand om je genegenheid aan te geven’. Zo simpel is het.

En ja, ik weet heus wel dat dat niet altijd kan. Maar kijk wel uit. Want wacht je te lang, ben je te bang, wacht je op de juiste gelegenheid, dan kan eenzaamheid je gaan passen als een ouwe jas. Dat is het moment waarop je in de gevarenzone komt. Dat is wanneer je gaat denken dat ‘je nu eenmaal liever alleen leeft’. Of dat je ‘altijd al een eenzelvig persoon bent geweest.’ Of als je denkt dat je ‘eindelijk gewend bent aan het leven alleen’…

Mensen zijn niet gemaakt om alleen te leven. We zijn gemaakt om ons lief en leed te delen met anderen. Wie te lang met eenzaamheid rond blijft lopen slaagt daar niet meer in. Die wordt een eenzaam persoon. Eenzaamheid maakt dan deel uit van jouw identiteit. Je zegt: ‘ik ben eenzaam’. Dat is het moment dat eenzaamheid echt aan je gezondheid gaat vreten. Je bent in levensgevaar, al voel je dat misschien niet zo.

Dat is ook het moment waarop je er niet meer zelf uitkomt. Je hebt dan echt deskundige hulp nodig, bijvoorbeeld van een daarvoor opgeleide coach. Je moet namelijk van die identiteit af. En dat vraagt heel wat van jou, maar ook van degene die jou helpt.  Dat lukt je echt niet met een paar gezellige bezoekjes of een rondje daten. Je moet dan echt denken aan coaching, counseling of psychotherapie.

Je kunt er wel weer bovenop komen, maar dan moet je bereid zijn in actie te komen.

Ik zeg altijd dat je niet aan iemand kunt zien of ie zich eenzaam voelt. Maar als iemand het zelf zegt, geloof het dan maar. Justin Bieber vergeleek zichzelf met Amy Winehouse en zei:

“I just want people to know I’m human. I’m struggling just to get through the days. I think a lot of people are. You get lonely, you know, when you’re on the road. People see the glam and the amazing stuff, but they don’t know the other side.

“This life can rip you apart.”

Justin Bieber doet kenttergekke dingen. Amy Winehouse heeft zich doodgedronken.

Aan eenzaamheid ga je dood. Langzaam, maar zeker. Ik meen het.

Zorg dat het jou niet gebeurt. Kom op voor jezelf.

Vraag hulp.

Advertenties

Over Jeannette Rijks

Als eenzaamheids-specialist leer ik hulpverleners zoals coaches, therapeuten, trainers en counselors - professionals dus - effectief te zijn in de aanpak van eenzaamheid. Mijn motto: het kan wel!
Dit bericht werd geplaatst in beleid, coaching, counselling, Depressie, eenzaamheid, Inspiratie, therapie en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s