“Die mevrouw de Wit, daar krijg ik een kunstkop van!”

Een kunstkop van eenzaamheidJanine liep even stoom af te blazen. Ze had het even helemaal gehad. Zeven maanden was ze bezig geweest mevrouw De Wit ervan te overtuigen dat het leuk was om mee te gaan. Ze wist zeker dat het haar goed zou doen. En misschien zou  ze er wel nieuwe contacten opdoen. Maar op het laatste moment zegde mevrouw De Wit af.

“Die eenzamen zijn ook niet vooruit te branden”

Welzijnswerkers kennen het maar al te goed: je doet wat je kan voor iemand die overduidelijk eenzaam is, maar wat je ook doet, ze komen niet in actie. ‘Ach, nee, laat mij maar…’ is een bekende uitspraak. Of ze doen een keer mee aan die activiteit, je denkt: ‘hè hè, eindelijk’, maar daarna gebeurt er weer he-le-maal niets.

Weten hoe dat komt kan een hoop frustratie schelen. Niet alleen bij welzijnswerkers, maar ook bij familieleden, bijvoorbeeld ouders van kinderen die zich eenzaam voelen, kinderen van ouders, enzovoort enzovoort.

Natuurlijk kan het een persoonlijk trekje van iemand zijn, om liever alleen te zijn. Maar die kans is niet zo groot als de andere mogelijkheid: vereenzaming. Vereenzaming, en daar versta ik onder: ‘eenzaamheid die niet wordt opgelost’, dat is het echte probleem.

Eenzaamheid is normaal, dat kennen we allemaal. Het hoort bij het leven. Het is ons signaal dat we moeten zorgen voor verbinding met anderen. Maar lukt het niet om een goede verbinding te krijgen, dan ligt vereenzaming op de loer. En dat is gevaarlijk. Dan praat je echt over terugtrekken. Vereenzaming zorgt voor ondermijning van onze gezondheid. Op zich erg genoeg, maar dat is niet het hele verhaal.

Vereenzaming maakt dat het hormoon oxytocine, dat ons normaal gesproken een fijn gevoel geeft als we met anderen zijn, niet meer in de juiste mate wordt aangemaakt. Dus: hoe eenzamer, des te minder plezier we hebben in contact met anderen. Dat is ook precies de reden dat ‘die eenzamen’ niks willen. Dat ze helemaal niet leuk contact met anderen willen. Dat ze niet naar die leuke club willen. Dat ze niet naar dat kerstmaal gaan.

Voordat deze mensen weer kunnen genieten van contact met anderen, moet er wat aan die eenzaamheid worden gedaan. Écht gedaan.

Vergelijk het maar met een gebroken been. Het is echt nodig dat je daar weer op leert lopen. Maar eerst heb je hulp nodig om die breuk te helen. En pas daarna kun je gaan revalideren.

Met eenzaamheid is het net zo. Je helpt mensen niet van eenzaamheid af door ze tussen anderen te zetten. Wel door ze te adviseren echte hulp te zoeken. Of door die echte hulp zelf aan te bieden. En ja, daar heb je kennis van zaken voor nodig, dat doe je beslist niet met intuïtie alleen. Die kennis verspreiden, dat is wat ik doe.

Jeannette

Advertenties

Over Jeannette Rijks

Als eenzaamheidsexpert leer ik hulpverleners zoals coaches, therapeuten, trainers en counselors - professionals dus - anderen succesvol helpen bij de aanpak van eenzaamheid. Mijn motto: het kan wel!
Dit bericht werd geplaatst in eenzaamheid, hulp bij eenzaamheid, welzijnswerk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op “Die mevrouw de Wit, daar krijg ik een kunstkop van!”

  1. hobbylijm zegt:

    Hallo Jeannette,

    Dankjewel voor deze belangrijke informatie. Ik heb een vraag m.b.t. jouw mail. Als Oxytocine ervoor zorgt dat we een plezierig gevoel krijgen bij contact met anderen, hoe zorg je er als hulpverlener dan voor dat iemand dat hormoon weer in de juiste hoeveelheid gaat aanmaken? Want zolang dat niet gebeurt zal de eenzame persoon geen contact met anderen willen. Hoe krijg je iemand zo ver dat ze dat op een gegeven moment wel willen? Welke stappen zou een hulpverlener moeten nemen zonder de eenzame persoon meteen door te verwijzen?

    Groet, Ruud Sendar

    • Hoi hobbylijm! Meestal reageer ik niet op mensen die hun eigen naam niet gebruiken, maar vooruit, het is een dringende vraag en een goede.
      Het is een WC-eend antwoord: je kunt niet zonder meer mensen gaan helpen bij eenzaamheid. Het vraag vakkennis en training. het vraagt om meer kennis dan weten dat de oxytocine productie is verstoord. Het vraagt vooral om een totaal ander aanpak dan je intuïtief zou denken. Dus moet je je trainen in die ander aanpak, anders verval je voor je het weet weer in praten, duwen en trekken…
      Mensen zijn vaak verbaasd als ze horen hoe lang e\de training bij ons duurt… en als ze eenmaal bezig zijn, snappen ze waarom! eenzaamheid is ingewikkelder dan je denkt. Je moet er echt verstand van hebben om mensen daarbij te helpen, anders help je ze van de regen in de drup.
      Het beste wat je voor iemand kan doen die zich eenzaam voelt, is haar of hem wijzen op het feit dat je goed hulp moet zoeken. Maak het bespreekbaar, verwijs naar goede hulp.

    • Ha, Leon, dank je wel! Ja, dat is één van de inzichten die ik er in probeer te rammen: dat wat jij denkt als een goede oplossing te presenteren, dat misschien (zeker!) wel helemaal niet is! Kom jij dit ook tegen in die reclassering activiteiten van jou?
      Leuk trouwens om van je te horen!

      Groet,

      Jeannette

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s