Waarom liggen welzijnsorgnisataties stil als het werk in de zomer is?

“BUNNIK (ANP) – Tienduizenden ouderen voelen zich komende zomer opnieuw eenzaam. Daarom roept het Nationaal Ouderenfonds vrijwilligers nu al op in de zomermaanden tijd vrij te maken voor deze groep.

Eenzaamheid onder ouderen is een groeiend probleem, zegt het fonds. Van de ruim 2,6 miljoen 65-plussers in Nederland voelt bijna een miljoen zich wel eens eenzaam. Ruim tienduizend bewoners van zorginstellingen krijgen nooit bezoek.

In de zomerperiode stijgen deze aantallen eenzame ouderen omdat hun al vaak kleine netwerk wegvalt. Familie is op vakantie en activiteiten van welzijnsorganisaties liggen stil.”

Dit bericht geef ik graag door op mijn blog, al is mijn opvating over eenzaamheid en hoe je dat zou kunnen aanpakken volstrekt anders. Natuurlijk zou het prachtig zijn als mensen elkaar meer zouden steunen. Maar wat ik mij afvraag… waarom vrijwiligers werven als er familie is? Waarom niet familie werven?  En waarom liggen welzijnsorgnisataties stil als hun werk in de zomer zo belangrijk is?

Advertenties

Over Jeannette Rijks

Als eenzaamheidsexpert leer ik hulpverleners zoals coaches, therapeuten, trainers en counselors - professionals dus - anderen succesvol helpen bij de aanpak van eenzaamheid. Mijn motto: het kan wel!
Dit bericht werd geplaatst in beleid, eenzaamheid, hulpverlening, ouderen, welzijn, WMO en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Waarom liggen welzijnsorgnisataties stil als het werk in de zomer is?

  1. Een oudere zegt:

    Het is verdrietig als oudere om niet meer het contact te hebben dat zo broodnodig is voor een gelukkig leven.

    Ik heb twee kinderen uit een eerste huwelijk. Die werden terecht aan de moeder toegewezen. Ik heb daarin toegestemd. Waarom? Ik moest tenslotte werken en was dus niet vaak thuis op de dag. Bovendien werkte ik nogal ver van huis waardoor ik met de trein vroeg van huis moest en laat thuis kwam.

    Helaas worden kinderen van ca. 11 a 12 jaar beïnvloed door de verhalen die mn ex vertelde ( haar verhaal ) over mij. Ik vond het niet juist om met de kinderen op die leeftijd daarover te spreken, maar trachtte tijdens de schaarse momenten dat ze bij me waren het hen naar de zin te maken en mijn liefde voor hun te tonen.

    Bemerkte wel in gesprekken dat het scheiden in hun beleving mijn schuld was. Mijzelf verdedigen wilde ik niet omdat het mijn lieve kinderen nog meer schade zou kunnen berokkenen. De verzorging bij hun thuis was dusdanig dat ze naar een tehuis moesten, later naar pleegouders.

    God zij gedankt dat mn kinderen inmiddels toch goed terecht zijn gekomen. Maar hun oude vader ( ik dus ) zijn ze vergeten. Niet met opzet, maar uiteindelijk door het “verleden”. Toch ben ik blij dat ze het beiden goed hebben. Dat is voor mij toch een geschenk uit de hemel.

    Over eenzaamheid gesproken, dat ben ik , zoals velen zonder kinderen. Dat voel je het meest tijdens ziekteperioden en je afhankelijk bent van derden. Geen knuffel of een aai over je bol ……… dan voel ik me pas eenzaam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s