Standpunt Antwerpen: Twee jaar dood in een flat en niemand kijkt er van op

Hoe is het toch mogelijk dat een 54- jarige man – hij zou nu 56 jaar geworden zijn – twee jaar lang dood ligt in zijn appartement zonder dat iemand zich de vraag stelt hoe het met hem zou zijn? Of zich misschien afvraagt hoe het komt dat de buurman niet meer op de gang verschijnt? Al was het maar om een brood te kopen of de krant uit de brievenbus te halen. Over hoe dit kan, zal iedereen wel zijn eigen filosofie hebben.

Dat het kan, is eind vorige week bewezen. Toen ontdekte een deurwaarder in de Antwerpse wijk Kiel het levenloze lichaam van een man. De kalender aan de muur sprak boekdelen. Het slachtoffer was gestopt met het tellen van de dagen in december 2008. Dat is waarschijnlijk ook het moment van zijn overlijden. Dat de man uiteindelijk is gevonden, komt omdat hij al maanden geen huur meer had betaald. En we weten allemaal dat dan de deurwaarder op de stoep staat.

De dood van deze man is niet meer dan een fait-divers. Een bericht waarbij we met zijn allen, als het meezit, even stilstaan om dan weer verder te gaan met ons leven. U allemaal, wij ook. Ach, eigenlijk is dit voorval geeneens uitzonderlijk. Vijf minuten googelen levert al meteen een aantal soortgelijke overlijdens op. In Anderlecht werd vorig jaar een man dood teruggevonden op zijn toilet. Vijf maanden eerder had hij een beroerte gekregen. En in het Nederlandse Friesland dan. Daar lag een man vier jaar dood in zijn kamer. Terwijl de familie in hetzelfde huis woonde. Het slachtoffer leefde erg op zichzelf, klonk het na de lugubere ontdekking.

In de meeste gevallen kent eenzaamheid een veel minder spectaculair einde, maar is het daarom niet minder schrijnend. In Antwerpen alleen al leeft 19 procent van de 65- plussers in eenzaamheid. In heel Vlaanderen ligt dat cijfer nog hoger. Het zijn mensen die niet volledig geïsoleerd door het leven gaan. Ze moeten het hebben van sporadische contacten en als het meezit, van een familielid dat af en toe op bezoek komt. Eenzaamheid overkomt ook steeds vaker jongere mensen. Als een ziekte die steeds meer mensen treft.

Zeker in een stad als Antwerpen doen instellingen zoals het OCMW en zorgcentra veel om mensen te behoeden voor een leven in eenzaamheid. Soms met succes. Evenveel keren niet. Het is om cynisch bij te worden. Want een schuldige kunnen we hiervoor niet aanduiden. Het komt door de manier waarop we leven, door hoe mensen met elkaar omgaan of juist niet. Pijnlijk, dat is het wel.

Door Patrick van der Perre

Advertenties

Over Jeannette Rijks

Als eenzaamheids-specialist leer ik hulpverleners zoals coaches, therapeuten, trainers en counselors - professionals dus - effectief te zijn in de aanpak van eenzaamheid. Mijn motto: het kan wel!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s