Standpunt Antwerpen: Twee jaar dood in een flat en niemand kijkt er van op

Hoe is het toch mogelijk dat een 54-
jarige man – hij zou nu 56 jaar
geworden zijn – twee jaar lang dood
ligt in zijn appartement zonder dat
iemand zich de vraag stelt hoe het met hem
zou zijn? Of zich misschien afvraagt hoe het
komt dat de buurman niet meer op de gang
verschijnt? Al was het maar om een brood te
kopen of de krant uit de brievenbus te halen.
Over hoe dit kan, zal iedereen wel zijn eigen
filosofie hebben.

Dat het kan, is eind vorige week bewezen.
Toen ontdekte een deurwaarder in de Antwerpse
wijk Kiel het levenloze lichaam van
een man. De kalender aan de muur sprak
boekdelen. Het slachtoffer was gestopt met
het tellen van de dagen in december 2008.
Dat is waarschijnlijk ook het moment van zijn
overlijden. Dat de man uiteindelijk is gevonden,
komt omdat hij al maanden geen huur
meer had betaald. En we weten allemaal dat
dan de deurwaarder op de stoep staat.

De dood van deze man is niet meer dan
een fait-divers. Een bericht waarbij we met
zijn allen, als het meezit, even stilstaan om
dan weer verder te gaan met ons leven. U allemaal,
wij ook. Ach, eigenlijk is dit voorval
geeneens uitzonderlijk. Vijf minuten googelen
levert al meteen een aantal soortgelijke
overlijdens op. In Anderlecht werd vorig jaar
een man dood teruggevonden op zijn toilet.
Vijf maanden eerder had hij een beroerte gekregen.
En in het Nederlandse Friesland dan.
Daar lag een man vier jaar dood in zijn kamer.
Terwijl de familie in hetzelfde huis woonde.
Het slachtoffer leefde erg op zichzelf, klonk
het na de lugubere ontdekking.

In de meeste gevallen kent eenzaamheid
een veel minder spectaculair einde, maar is
het daarom niet minder schrijnend. In Antwerpen
alleen al leeft 19 procent van de 65-
plussers in eenzaamheid. In heel Vlaanderen
ligt dat cijfer nog hoger. Het zijn mensen die
niet volledig geïsoleerd door het leven gaan.
Ze moeten het hebben van sporadische contacten
en als het meezit, van een familielid
dat af en toe op bezoek komt. Eenzaamheid
overkomt ook steeds vaker jongere mensen.
Als een ziekte die steeds meer mensen treft.

Zeker in een stad als Antwerpen doen instellingen
zoals het OCMW en zorgcentra
veel om mensen te behoeden voor een leven
in eenzaamheid. Soms met succes. Evenveel
keren niet. Het is om cynisch bij te worden.
Want een schuldige kunnen we hiervoor niet
aanduiden. Het komt door de manier waarop
we leven, door hoe mensen met elkaar
omgaan of juist niet. Pijnlijk, dat is het wel.

Door Patrick van der Perre

Advertenties

Over Jeannette Rijks

Als eenzaamheidsexpert leer ik hulpverleners zoals coaches, therapeuten, trainers en counselors - professionals dus - anderen succesvol helpen bij de aanpak van eenzaamheid. Mijn motto: het kan wel!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s